31 خرداد 1388
ایران ، تهران ، امروز
سلام.
وای خدای من.اصلا برام قابل تصور نیست.نمیدونم چی باید بگم.فقط از خداوند بزرگ عاجزانه تقاضا میکنم هر چه زودتر کشور عزیزم ایران و مردمان خوبش رو نجات بده.این همه خون و خونریزی ، واقعا اشکم درآمد.آخه این چه وضعیه؟این روز ها دیگه به خودم هم اعتماد ندارم.خدایا توبه!
امیدوارم هر چه زودتر این درگیری ها به پایان برسه.