سلام.
آقایون و خانوم های عزیز وبلاگی ، من خیلی وقته که به یک مشکلی برخورد کردم که برای حل اون مشکلم نیاز به همفکری شما دوستان دارم.
راستش رو بخواهید من یک پسر مقرراتی هستم که به تمام امور مربوط به خودم خیلی اهمیت میدم ، حتی اگه کوچیک باشه.تا حالا بد قولی نکردم و اگه کسی با من بد قولی کرده باشه خیلی از دستش ناراحت میشم.ولی در دور اطرافم ، چه خونه چه پیش دوستان و چه محل کار ، هیچ کس نمیتونه منو درک کنه.راحت تر بگم همه خیلی بی خیالند و همینجوری زندگی رو میگذرونند.به همین خاطر احساس میکنم اعصابم داره یواش یواش داغون میشه و از دست میرم.موهای بالای گوشم سفید شده.(مگه من چند سالمه ، 22 یا 23 سال که سنی نیست. ) خلاصه شما بگید که من چی کار کنم.؟
آیا شما کسی رو میشناسید که منو درک کنه ؟
سلام . خوبی .ببين من بدون يونی کد و اين حرفا يه کلک زدم که بدونم کامنت فارسی برات بذارم . می خوام بگم دنيای سختيه منم قبلا خيلی حرص همه چی رو می خوردم ولی الان سعی می کنم زياد سخت نگيرم با وجود اين که اون موقع زندگی خيلی راحتتری داشتم تو هم زياد سخت نگير اين جوری فقط خودتو داغون می کنی راستی می تونی با صدف هم درد دل کنی البته به شرطی که تبديل به غر زدن نشه!!!
Posted by: كردي at July 17, 2004 8:47 AM