سلام.خدایی ایول داریم.از صبح ساعت 8 که من بیرون بودم تا طرفای ساعت 20.30 شب خدایی مردم تو تهران مدام میامدند و کمکهاشون رو چه نقدی و چه غیر نقدی اهدا میکردند.دمشون گرم.هر کسی هر چقدر توانست کمک کرد.یکی اومد و گفت من توانایی کمک ندارم فقط میتونم براشون دعا کنم،واقعا که ایرانی ها چقدر ایرانی اند(بهتر از این جمله چیزی پیدا نکردم).ولی ای کاش این کمکها همیشه بود.شاید این مصیبت باعث بشه تا ما یک کمی بیشتر به خودمون بیائیم و دلامون رو زلال کنیم.ای ایرانیان:درود بر همه شما که به دنیا ثابت کردید ایرانی بودن یعنی چی.واقعا ای ول داریم چون انسانیّت سرمون میشه،توانا هستیم.امروز یک روز بسیار خوشحال کننده برای من باید می بود(یا شاید هر پسر هم سن من)ولی به خاطر این جریان،موضوع رو فراموش کردم...

چقدر حیف شد
Posted by: آرش at December 27, 2003 11:40 PMمصیبت به این بزرگی؟!پس کی میخواهیم پیشرفت کنیم.تو ژاپن زلزله بزرگتری میاد ولی هیچ ککشون هم نمیگزه.چرا؟چون تجربه کردند ولی ما چی
Posted by: خشایار at December 27, 2003 11:44 PMواقعا که ایرانی ها وقتی قاطی میکنن تا اندش رو میرن و برای همینه که ایرانی ها یک جور دیگن؟
Posted by: علی at December 27, 2003 11:51 PMvay gheghadr taasof bare?man ke kheili narahat shodam
Posted by: dc maleki at December 27, 2003 11:58 PMNo Comment!
Posted by: امیر مسعود at December 28, 2003 12:46 AMNo Comment!
Posted by: امیر مسعود at December 28, 2003 12:47 AMsalam ... man vaghean nemidoonam agar in mardom
naboodan dolat mikhast che kar kone ...
khoobe ke hade aghal mardomemoon enghad ba marefatan
عجب آپديتی بود، بابا ايول:) راستی ببخشيد نتونستم زودتر بهت سر بزنم، و مرسی که بهم سر ميزدی، باز هم بيا حتما...
Posted by: نازلی at December 29, 2003 9:28 AMsalaam
shoma chera ping nemikonin?